Prawie wszystkie erpegi w mniejszym lub większym stopniu uwzględniają w opisie postaci osobowość – od pojedynczego przymiotnika „Dobry” po cały zestaw Przekonań, Instynktów, Cech charakteru. Ale na sesji różnie to wygląda – nawet w systemach, gdzie zasady przewidują nagrody za właściwe odgrywanie postaci, zdarza się, że gracze nie pamiętają o tym, co mają wpisane na karcie i MG musi im przypominać lub zwracać uwagę, że ich deklaracje są zupełnie przeciwne założeniom postaci. Może nic więc dziwnego, że jeden z systemów, które najwyżej cenię, „Apocalypse World̶... Czytaj dalej

Wspominałem już na tym blogu o wersjach fantasy znakomitej gry Vincenta Bakera „Apocalypse World”. Tak się złożyło, że w ostatnią niedzielę miałem okazję wypróbować jedną z nich – darmową wersję „Dungeon World”, której autorami są Sage LaTorra i Adam Koebel. Stanowi ona zgrabne połączenie najbardziej tradycyjnego Dungeons & Dragons z nowatorstwem „Apocalypse World”. Z jednej strony mamy tu rasy, klasy, poziomy postaci, hp i szóstkę tradycyjnych atrybutów, ale z drugiej otrzymujemy np. mechanikę Więzi (Bonds) między postaciami oraz komplet zagrywek (mov... Czytaj dalej

(Załączony obrazek, pochodzący z okładki scenariusza, jak też i poniższy wpis zawierają SPOILERY. Ale cóż, myślę, że to nie aż taki problem, bo blogi o rpg czytają raczej MG niż gracze, jeśli w ogóle.) Po skończeniu kampanii Dark Sun prowadzonej przez Paladyna, część z nas postanowiła kontynuować co miesięczne spotkania i zacząć nową kampanię DnD4. Dark Sun był poniekąd powrotem do starych, dobrych czasów naszego erpegowania, gdy wspólnie graliśmy w jedną z lepszych kampanii rozgrywających się właśnie w tym świecie. Tym razem postanowiliśmy cofnąć się w naszej erpegowej historii jeszcze dalej... Czytaj dalej

Mało czytałem naprawdę dobrych powieści osadzonych w światach gier fabularnych. Nie do końca wiem z czego to wynika. Czy dokładnie opisane realia utrudniają wpasowanie w nie wymyślonej przez siebie historii? Ale przecież powieści historyczne toczą się w dużo dokładniej opisanym naszym świecie, a przeciętny ich poziom wydaje się dużo wyższy od „growych” powieści fantasy. Może bardziej problemem są nawyki roleplejowców u autorów piszących te powieści? Literacka opowieść rządzi się przecież dość odmiennymi prawami od sesji rpg. Bardzo dobrym przykładem, że jednak niektórzy zdają sobi... Czytaj dalej

Przygotowując czwartą część „Piratów z Karaibów” studio Disneya wykupiło prawa do ekranizacji tej książki. Ostatecznie z fabuły niewiele się jednak ostało – Fontanna Młodości, Czarnobrody, voodoo i rytuał wykorzystujący córkę złoczyńcy. Ale dzięki temu z lektury książki mogą czerpać przyjemność osoby, które widziały film (i vice versa). A zdecydowanie warto przeczytać tę powieść. Należy do jednej z najlepszych w dorobku Tima Powersa, którego jestem zagorzałym fanem od czasu „Ostatniej odzywki”, a kolejne przeczytane powieści tylko mnie w tym utwierdzały. Mamy tu t... Czytaj dalej

Wszystkie scenariusze można przeczytać na stronie konkursu. A oto moje komentarze do pozostałych scenariuszy (tych którym nie udało dostać się do finału) - uszeregowane w kolejności alfabetycznej. Finałową piątkę omawiałem w zeszłym tygodniu. Dla Eddy Wolsung Maks Brandt Żarty żartami, ale nie wydaje mi się, by gracze byli zadowoleni z zagrania w tę przygodę – prędzej mogliby się wkurzyć, że MG wmanewrował ich w poświęcenie czasu na ten zbiór losowych skojarzeń, lepszych i gorszych żarcików oraz wymuszone zachwyty nad ulubionym golemem Mistrza Gry. Najlepsza sztuczka diabła Star Wars... Czytaj dalej

Trochę czasu minęło od ogłoszenia wyników tegorocznego Quentina i opublikowania nadesłanych prac, ale dopiero teraz zdołałem doczytać choćby finałową piątkę do końca i podzielić się swoimi wrażeniami. (I tak wcześniej od komentarzy jurorów.) Wszystkie scenariusze można przeczytać na stronie konkursu. Gorąco polecam, bo cała finałowa piątka (nie wiem jak dalsze) jest naprawdę wyśmienita - choć oczywiście każdy w swojej konwencji. Zwycięzca: Tysiąc lat ciemności autorski na podstawie Legendy Pięciu Kręgów Mateusz Wielgosz i Mateusz Budziakowski Bardzo dobry scenariusz, świetnie spisany i opr... Czytaj dalej

„Ostra, szybka, bezwzględna lektura” - tak debiutancką powieść Stephena Deasa, według informacji na okładce, określił Joe Abercrombie. I nawet się zgadzam z tą opinią. Tyle że niewiele więcej dobrego o tej książce można powiedzieć. To, że jest krótka, to jej niewątpliwa zaleta, choć gdyby była lepsza to pewnie chciałoby się, żeby była dłuższa. Jest ostra i bezwzględna - miejscami aż karykaturalnie. Ogólnie widać ogromną inspirację Georgem R. R. Martinem – podobna nastrojowość i typ opowieści, skondensowane jednak na mniejszej powierzchni. Tu również tematyką są zawiłe intryg... Czytaj dalej

Powieści historyczne czytałem dużo wcześniej niż fantasy. Właściwie już od najmłodszych lat z zapartym tchem pochłaniałem opowieści o rycerzach lub o starożytnych herosach. Fascynacja została zresztą do dziś – choć teraz uważam, że odrobina magii i niesamowitości tylko może poprawić przyjemność z lektury. Cornwell jest zasadniczo autorem powieści historycznych (choćby najbardziej chyba znanych, dzięki serialowi z Seanem Beanem, o przygodach Sharpe’a w okresie wojen napoleońskich). Trylogia Arturiańska jest najdalszą jego wyprawą w stronę fantasy, a i tutaj całą magię itp. można na ... Czytaj dalej

Ponad miesiąc zajęło mi przeczytanie opowieści o Lankhmarze: "Zobaczyć Lankmar i umrzeć" "Przez mgły i morza" "Droga do skarbu" Dawno temu czytałem wydane jeszcze przez Wydawnictwo Alfa „Miecze i ciemne siły”, które ogólnie ładnie się wpisały w moje początki zainteresowania się fantasy, ale same w sobie nie zrobiły większego wrażenia – w porównaniu choćby z wydawanymi u nas w podobnym okresie książkami Rogera Zelaznego, które mnie zauroczyły. Sięgnięcie teraz po latach ponownie do opowieści o Fafhradzie i Szarym Kocurze wynikło głównie z chęci bliższego zapoznania się z pocz... Czytaj dalej